Charakterystyka Zagłoby
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Według Bolesława Prusa „wielka figura, najznakomitsza w powieści, lecz nierealna”, posiadająca cechy dwóch olbrzymów: „Szekspirowskiego Falstaffa i Homerowego Ulissesa”, według Kosmana „rzymski Żołnierz Samochwał Plauta” - bez wątpienia postać Jana Onufrego Zagłoby należy do najbardziej rozpoznawalnych w całej polskiej literaturze. Pojawia się on we wszystkich częściach Trylogii, za każdym razem odgrywając ważną rolę. Dzięki Zagłobie na kartach cyklu pojawia się przede wszystkim wspaniały humor, który niejako równoważy powagę, a nierzadko tragiczność, opisywanych przez Sienkiewicza wydarzeń.

„Niestary, gruby, oczy miał jak u ryby, na jednym bielmo”
– tak najlepiej można określić wygląd szlachcica. Właściwie to poza tą krótką informacją nie można odnaleźć w „Ogniem i mieczem” dokładnego opisu wizerunku Zagłoby. Ze szczątkowych informacji dowiadujemy się jednak, iż zwykł on nosić na głowie rysi kołpaczek, poza tym, jego ubiór nie różnił się niczym od strojów ówczesnej szlachty. Wygląd zewnętrzny Jana powoduje, że możemy określić go postacią spójną, ponieważ doskonale odzwierciedla on jego charakter i usposobienie. Grubiutki szlachcic słynął z ciętego poczucia humoru, a przede wszystkim z zamiłowania do dobrego jedzenia i pitnego miodu.

Można powiedzieć, że był mitomanem. Już w pierwszej scenie czytelnik przekonał się o tym, iż Zagłoba często koloryzuje swój życiorys i przypisuje sobie dokonania, które nigdy nie miały miejsca. Oto w jaki sposób przedstawił się Skrzetuskiemu:
„Jan Zagłoba herbu Wczele, co każdy snadno poznać może choćby po onej dziurze, którą w czele kula rozbójnicka mi zrobiła; gdym się do Ziemi Świętej za grzechy młodości ofiarował”.
Szybko okazało się, że dziura w czole to ślad po kuflu, a w dodatku blizna ta nie powstała na Ziemi Świętej, ale w Radomiu w trakcie pijackiej awantury. Nigdy nie przepuszczał okazji, by pochwalić się jakimś wspaniałym wyczynem, którego w istocie nie dokonał, nawet Helenie próbował w ten sposób zaimponować: „Waćpanna nie wiesz, żem ja już w Galacie od Turków palmę otrzymał (…)”.

Zagłoba potrafił zjednywać sobie sojuszników nie tylko dlatego, że był idealnym kompanem do biesiad, ale dzięki umiejętności wkupywania się w łaski. Z tego powodu przyjaciela mieli w nim tacy wzajemni wrogowie jak Skrzetuski i Bohun (do czasu). Zagłoba doskonale wiedział, co trzeba powiedzieć, żeby przymilić się do drugiego człowieka, zwłaszcza, jeśli był on w jakiś sposób związany z magnaterią. Na widok Skrzetuskiego, namiestnika księcia Wiśniowieckiego, zawołał:
„Niech żyją wiśniowiecczycy! Tak młody, a już porucznik u księcia. Vivat książę Jeremi, hetman nad hetmany! Z księciem Jeremim pójdziemy na kraj świata! – Na Turków i Tatarów! – Do Stambułu! Niech żyje miłościwie nam panujący Władysław IV!”.


Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 - 


  Dowiedz się więcej
1  Streszczenie szczegółowe „Ogniem i mieczem”
2  Charakterystyka Bohuna
3  Charakterystyka szlachty jako bohatera zbiorowego



Komentarze
artykuł / utwór: Charakterystyka Zagłoby







    Tagi: