Krytyka literacka o „Ogniem i mieczem”
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
„Sienkiewicz zasługuje na tytuł znakomitego pisarza i najzupełniej wart jest rozgłosu, jaki pozyskał. Gdyby Sienkiewicz wziął na temat swoich pism, a lepiej – swoich sonat czy koncertów, nie tylko wojnę kozacką, ale nawet kawałek cegły, jeszcze wywołałby wrażenie i był rozchwytywany”
– Bolesław Prus w recenzji „Ogniem i mieczem” z 1884 roku opublikowanej w 30. numerze pisma „Kraj”.

„Czytelnik, którego do Trylogii przykuwała i przykuwa nadal baśniowa niezwykłość wydarzeń, więcej miał w tym słuszności niż historycy literatury prawiący do znudzenia o ideologicznych wartościach Sienkiewicza. W ten świat baśni autonomicznej przechodzi Trylogia tym szybciej, im bardziej Polska rzeczywista oddala się od ziem, na których rozgrywała się akcja”
- Kazimierz Wyka w artykule „Sprawa Sienkiewicza”, opublikowanym w 6. numerze „Twórczości” z 1946 roku.

„Dzieło artyzmu i – fałszywe arcydzieło albo wręcz szmira, powieść zgodna z prawdą historyczną i odwrócony obraz wydarzeń dziejowych – tak różnych ocen nie doczekał się żaden inny utwór w literaturze polskiej. Od pierwszych recenzji aż po dzień dzisiejszy uczeni i pisarze zajmują diametralnie różne postawy wobec Trylogii. Żadne inne dzieło nie roznamiętniało tak dyskutantów, żadne nie wywołało tak sprzecznych opinii. Gdy zaczynały zbyt głośno brzmieć głosy pochwalne, zrywał się zaraz gwałtowny sprzeciw, obciążano Trylogię najcięższymi zarzutami. Nigdy nie doszło do zgodnego chóru uznania jak np. w przypadku Krzyżaków. Ale postacie z Krzyżaków nie stały się tak bliskie czytelnikom, jak Zagłoba czy mały rycerz, jak Kmicice i Basia Wołodyjowski (…)„I nie tylko uroda tego cyklu zafascynowała kilka już pokoleń. Pasjonują również problemy Trylogii. Tradycja, status prawny, prawo do wolności, wierność przysiędze i motywy zdrady, miłość i nienawiść, szlachetność i znikczemnienie, okrucieństwo wojny i wyzwalanie przez nią bohaterstwa jednostek oraz całych społeczeństw – te sprawy nie przestały nurtować”.
- Tomasz Jodełka we Wstępie do opracowania „Trylogii Henryka Sienkiewicza. Studia. Szkice. Polemiki” (Warszawa 1962).

„Powiedziano, nie pomnę już gdzie, że Ogniem i mieczem to nie powieść, lecz szereg obrazów (…) W tych obrazach jest natura jako tło, barwy dziejowe jako koloryt, ludzie jako działacze, wypadki jako motywy kompozycji (…) mimo słabo pulsującego w opowiadaniu Sienkiewicza tętna powieściowego, przykuwa ono do siebie bogactwem i rozmaitością obrazów, żywotnością historycznego pierwiastku i tą dziwnie spokojną epicką powagą, która wśród ruin, zgliszczów i widoków zniszczenia nie przestaje być przedmiotową, choć ani na chwile nie jest obojętną. Jest to jakby przemawiający do nas głos historii, tym wymowniejszy, że odzywa się językiem, który zdaje się być wskrzeszonym duchem mowy ówczesnej, tym godniejszy posłuchania, im zawzięciej dziś najemne skrzeczenie zagłuszyć by go pragnęły”
- Władysław Bogusławski w rozdziale „Ogniem i mieczem – powieść Henryka Sienkiewicza”, umieszczonym w opracowaniu „Trylogia Henryka Sienkiewicza. Studia. Szkice. Polemiki” (Warszawa 1962).

Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 - 


  Dowiedz się więcej
1  Czas i miejsce akcji „Ogniem i mieczem”
2  Skrzetuski jako przykład rycerza idealnego
3  Szczegółowy plan wydarzeń „Ogniem i mieczem”



Komentarze
artykuł / utwór: Krytyka literacka o „Ogniem i mieczem”







    Tagi: